Afarense

   "ตรีกับรัมดูสนิทกันดีนะ" โบเอ่ยขึ้นยิ้มๆ แต่กลับทำให้สองคนที่ถูกเอ่ยถึงกับชะงักไปชั่วครู่

      ... สนิทเหรอ

      ตาดำกลมโตสีดำขลับเหม่อมองออกไปข้างนอก ผืนฟ้ากว้างใหญ่ ... ผู้คนมากมาย ... ใครจะรู้ว่าคนเล็กๆ ที่นั่งตรงนี้เคยเจ็บช้ำเพียงใด

     กับมิตรภาพ... ที่หล่อนเรียกถึง ในอดีตที่แม้แต่หลับตายังชัดเจนในความทรงจำ...

      รัมหันไปมองโบและพยายามยิ้มให้...เธอไม่รู้ตัวเลยว่าดวงตาสีน้ำตาลคู่โตกำลังแสดงความไม่มั่นใจออกมาอย่างเด่นชัด ...

 มิตรภาพเหรอ...

 เธอไม่มีของแบบนั้นหรอก... 

 แต่เพียงแค่คิดรัมก็รู้สึกว่ามีบางอย่างบอกว่ามันไม่ถูกต้อง เหมือนกับเธอกำลังโกหกตัวเองอยู่...แต่อะไรล่ะหรือจะเป็นเพราะเด็กสาวที่นั่งจ้องท้องฟ้าอยู่ข้างหน้าต่าง... คนที่บางครั้งก็สร้างความรู้สึก...ที่เกือบๆจะเรียกได้ว่าอบอุ่นให้เกิดขึ้นได้...
 นั่นเรียกว่ามิตรภาพรึเปล่านะ?
      แต่โลกนี้มีคำถามนับร้อย มนุษย์ตัวเล็กอย่างพวกเธอหรือจะเข้าใจทุกอย่างในโลกได้...
 
*****************
 ครั้งแรกที่รัมได้คุยกับตรีคือตอนพักที่ทั้งห้องเรียนแทบจะว่างเปล่า...เพื่อนๆส่วนใหญ่พากันใช้เวลาพักอยู่ที่อื่น...บ้างก็เดินสำรวจโรงเรียน บ้างก็ไปเล่นกีฬา

 แต่ตรีก็นั่งอยู่คนเดียวเงียบๆที่มุมห้อง

 ภาพของเด็กผู้หญิงผมยาวที่นั่งอยู่เพียงคนเดียวทำให้รัมเผลอนึกถึงตัวเองสมัยก่อนซ้อนขึ้นมา...

 นั่งอยู่คนเดียว...ไม่มีใครอยากจะมายุ่งด้วย ไม่มีใครอยากจะคุยด้วย...

   ราตริมณิจ้องมองหนังสือในมือ ... เธอจงใจกันตัวเองออกห่างจากคนอื่นเล็กน้อย ไม่คล้อยตามอีกฝ่ายมากไป ไม่เเคร์ใครมากไป

     ไม่ให้ใครเข้ามาในใจอีก.. มิตรภาพเลวๆ ในครั้งนั้นครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

     เด็กสาวชะงักกึกน้อยๆ เมื่อมีเงาพาดทับหนังสือ... ใครคนหนึ่งมายืนข้างโต๊ะเธอ
   
 ตรีไล่สายตาขึ้นมองก็พบเพื่อนร่วมห้องที่นั่งกันคนละฟาก...
     
 ท่าทางดูห้าว.. น่าจะสนิทกับคนอื่นง่าย

 ทำไมถึงเดินมาหาเธอ?

       นอกจากจะนั่งกันคนละฟาก บุคลิกภายนอกก็ต่างกันคนละขั้ว แทบจะเป็นขาวกับดำ ... ตรีรู้ว่าเธอดูราวกับกุลสตรี อีกฝ่ายกลับแทบไม่มีข้อนั้น..

     ความแข็งกร้าวที่อีกฝ่ายมี และเธอสัมผัสได้ ตัวเธอเองกลับไม่มีเช่นกัน...

       เพียงแค่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของอีกฝ่ายสบเข้ากับเธอ ความรู้สึกบางอย่างก็ก่อตัว.. เหมือนโลกสีเทาวาบเข้ามาในความรู้สึก

      เธอกับคนคนนี้ มีอะไร.. คล้ายกัน

 "เอ่อ..." รัมเปิดปากพูด "หวัดดีจ่ะ"

 "หวัดดี" ตรีตอบรับสีหน้าเรียบๆ

 "อ่านอะไรอยู่เหรอ" รัมถามด้วยสีหน้านิ่งๆเช่นกัน...นิ่งจนออกจะแปลกซักหน่อยที่คนนิ่งๆแบบนี้เดินมาชวนเธอคุย

 ตรียิ้มน้อยๆ "อ่านไหม?" ว่าพลางยื่นหนังสือไปให้

 รัมมีท่าทางอ่อนโยนขึ้น มุมปากขยับขึ้นเหมือนจะยิ้ม "ขอบคุณ" ว่าพลางถือวิสาสะทรุดตัวนั่งลงข้างๆและเริ่มต้นอ่านหนังสือที่ตรีส่งให้

 เกิดความเงียบขึ้นพักใหญ่ๆในห้อง จนกระทั่งรัมอ่านไปถึงหน้าที่สี่ เธอก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้น "นี่...หนังสือวายป่ะ?"

 "รู้จักวายใช่ไหม?"*เอียงคอถาม*

 คนถูกถามหัวเราะหึๆ "ก็...นิดหน่อยน่ะ"

 "แล้วรู้สึกยังไง?"
 
 รัมมีสีหน้าเหมือนกำลังกลั้นยิ้ม เธอเหลือบมองที่นั่งด้านหน้าแว๊บหนึ่งก่อนจะตอบ "รู้สึกเหมือนตอนที่ได้เห็นนายว่านนั่นท่าทางทำอะไรไม่ถูกเพราะเคะเงียบแบบน็อตยังไงล่ะ"

 สองสาวมองหน้ากันยิ้มๆก่อนจะหันกลับไปสนใจหนังสือในมือของตัวเองต่อ...

 แม้ว่าสำหรับเด็กผู้ชายคนอื่นบรรยากาศในห้องจะดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูกกะทันหัน

 แต่สำหรับพวกเธอแล้ว...บรรยากาศห้องเรียนในตอนนี้ดีกว่าเดิมขึ้นมาก... 


   รัมกระพริบตา เสียงของตรีเรียกสติของเธอให้อยู่กับปัจจุบัน ... หลุดจากห้วงคิดในอดีต ที่เธอรู้สึกว่ามันอบอุ่น

    ... ตอนนี้ ก็ยังใช่

    "อากาศดีนะ..."สายตาของตรียังคงจ้องไปด้านนอก ริมฝีปากบางยิ้มละมุน

    "อืม.."เมฆหมอกในหัวใจก็เริ่มสลายไปตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ไม่อาจรู้ ... จนตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจ ว่าคนตรงหน้าเข้ามาในใจเธอขนาดนี้ได้ยังไง ...

   

 

       ร่างบางในชุดทะมัดทะแมงแต่ยังตามเทรนด์ปัจจุบัน แล็กกิ้งแนบเนื้อสีเข้ม และส้นสูงแหลมเปี๊ยบไม่ต่ำกว่าห้าเซนดิเมตรทำให้เด็กสาวดูโดดเด่น ขัดหูขัดตาคนที่พบเห็นบางคน ที่นึกอิจฉาคนอื่นเป็นงานอดิเรก

        "ขอโทษค่ะ"ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเหมือนจะเบี่ยงตัวมาชนเธอซะมากกว่า แต่ตรีก็ยังมีแก่ใจจะกล่าวขอโทษตามมารยาท หากดวงหน้ายังคงเรียบเฉย เธอชนไม่แรงเลยแต่อีกฝ่ายกลับร่วงลงไปกองกับพื้น

        แค่ก้มหน้ามองตรีก็เห็น...  ผู้หญิงคนที่เธอชนแสยะยิ้ม เจ้าหล่อนหันไปฉอเลาะกับผู้ชายที่ดูเหมือนวางก้าม แถมหน้าตาและท่าทาง ... บอกได้เลยว่าเหมือนคนไม่ดีที่หลุดจากหนังไทยหลังข่าวภาคค่ำที่แม่เธอมักเปิดดูวันไหนทีว่าง

         "แค่ขอโทษเฉยๆ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอวะ"ผู้ชายคนนั้นดูจะอายุมากกว่าเธอหลายปี ... ตามปรกติราตริมณินอบน้อมต่อผู้ใหญ่ที่ควรนอบน้อมเสมอ

        ... แต่พวกคนตรงหน้ามัน หมาหมู่ชัดๆ ... พวกผู้ชายในกลุ่มมีประมาณห้าคนขนาดตัวพอๆ กัน ทุกคนมีสาวข้างกายแต่งหน้าจัดแต่งตัวเรียกได้ว่าล่อตะเข้

        สาวๆ พวกนั้นมองมาทางเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก...

        วันนี้มันวันซวยอะไร.. แค่จะมาหาของเซลล์ไปทำข้าวเย็นเเท้ๆ เธอถอนหายใจยาว ประเมินสถานการณ์พอได้ว่ากำลังจะถูกรุม

        แต่ตัวคนเดียว... ทำอะไรได้บ้าง และจะเอาตัวรอดยังไง สมองเธอกำลังรวบรวมความคิดอย่างนัก

        เพราะพวกนั้นเดินใกล้เข้ามาทุกที... ทุกที