Afarense

     ราตริมณิมาโรงเรียนเหมือนทุกวัน ... ตื่นแต่เช้าเป็นปรกติ แต่ช่วงนี้เธอมักจะมาเป็นคนแรกๆ เพราะเริ่มไม่หลงทางแล้ว

  .. การมาโรงเรียนเริ่มง่ายขึ้น

  การทำอะไรซ้ำๆ กันทำให้เกิดการคุ้นชิน... แต่โรงเรียนก็ยังใหญ่ที่จะคุ้นด้วยเวลาแค่นี้อยู่ดี

  หนังสือล็อตเดิมแต่มีตอนใหม่ๆ ถูกเปิดขึ้น เหมือนทุกวัน..

  เธอต้องหาอะไรทำให้ไม่ให้หัวได้ว่างคิดเรื่องอื่น เพราะฝนกำลังตกอีกแล้ว

  ถึงจะกางร่ม ละอองฝนก็ยังกระเด็น ทำให้เสื้อผ้าเปียกชื้น ... อะไรบางอย่างทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตู

 ใคร???

  เด็กสาวหน้าตาซีดเซียวเพราะเนื้อตัวเปียกโชก นัยน์ตาหลุบมองพื้น ดูเหมือนมีออร่ามืดมนอยู่รอบตัว ...

  ตัวเท่านั้น... แผลเป็นแบบนั้น... ทรงผมแบบนั้น ...

  ... ปันรัก? ...

 

  ราตริมณิลุกขึ้นอย่างเร่งรีบไปที่ล็อกเกอร์ของตัวเองแล้วหยิบผ้าขนหนูออกมา แล้ววิ่งไปคลุมผมให้คนตัวเล็กกว่าที่เปียกมะล่อกมะเเล่ก

  ... หรือปันรักจะไม่มีร่ม?

  ก่อนความสงสัยนั้นจะถูกลบไปด้วยความสงสัยที่ผุดขึ้นมาอีก

 

  ปันรักถือกล่องอะไร?

 

  เสียงเล็กๆ ดังเงี้ยวๆ ... ทำให้เธอก้มลงมองของในกล่อง

 

  ลูกแมวหลายตัวในกล่อง แต่ละตัวก็... ขนชื้นๆ บ้างแต่เปียกไม่เท่าตัวคนถือกล่องเอาไว้

 

 คงเอาตัวบังลูกแมวไว้สินะ... ราตริมณิยิ้ม ... ยิ้มโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ายิ้มเพราะอะไร

 

  รัมหันมาพยักหน้า พึมพำขอบใจเบาๆ แล้วหันไปถามคนที่อยู่ในห้อง

 

  "มีใครเลี้ยงเเมวได้ไหม"

 

  .

  .

  .

  .

  .

  .

  .

  .

    สักพัก ก็มีหลายคนเข้ามารุมล้อม อารุจถามเรื่องอาหารแมวแล้ววิ่งออกห้องไป ตรียื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ กล่อง สบตากับเจ้าตัวเล็กหลายตัวที่ถอยกรูดไปติดกับอีกด้านหนึ่งของกล่อง กระจุกอยู่รวมกัน

 

    ตัวสั่น... ด้วยความหวาดกลัว หวาดระแวง...

 

   "แมวถูกทิ้งไว้เหรอ?"เธอหันไปถามคนที่ถือกล่องนี้เดินเข้าห้องมา รัมท่าทางซึมกว่าเดิม ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหม่นๆ

   "แม่แมว... ถูกรถทับ.. "

   ราตริมณิสะดุ้งน้อยๆ ชะงักไปสักครู่ แล้วพยักหน้ารับรู้ ... จะคนหรือสัตว์ ถ้าเสียของรักไปคงรู้สึกเหมือนกัน ถึงเจ้าตัวเล็กพวกนี้เหมือนจะพึ่งเกิดได้ไม่นาน

   
   ความทรงจำยังลางเลือน แต่สัมผัสอบอุ่น ... ของคนที่รักมาก คนที่คอยคุ้มครอง ปกป้องภัย .. ย่อมต้องยังหลงเหลือ

 
   จู่ๆ ก็... หายไป

  จะหวาดระแวงก็ไม่แปลก..

  ราตริมณิเอื้อมมือเข้าไปลูบลูกแมวตัวที่อยู่ซอกติดกับกล่องที่สุด ก่อนจะถูกข่วนกลับมา แต่มือนั้นก็ยังสัมผัสลูกแมวแผ่วเบา 

  "ตรีเป็นอะไรไหม?"ปันรักที่ยืนข้างๆ ถามขึ้น สีหน้าเป็นห่วง...

 

   ตอนนี้เธอรู้แล้ว... ว่าที่ติดใจสายตาของคนคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเพราะอะไร...

  
   เธอยิ้มน้อยๆ กลับไปให้รัมแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะหันมาอุ้มเจ้าตัวนั้นขึ้น ... มือเธอก็ไม่ได้ใหญ่อะไร แต่เจ้าตัวนี้เธอเอามือกำแทบจะมิด

   ขนสีเทาเหมือนกับคลุกฝุ่น ตัวสั่นระริกเหมือนกำลังหวาดกลัว ...



   ราตริมณินั่งลงกับพื้น แล้ววางลูกแมวตัวนั้นไว้บนตัก มือยังคงกำรอบลำตัวแมวน้อยเบาๆ

   "รัม... ฉันขอเลี้ยงเจ้าตัวนี้ได้ไหม"

 

 

   สีหน้ารัมดูสดใสขึ้นมานิดนึง.. รัมส่งรอยยิ้มจางๆ มาให้เธอ "ได้สิ..."

  

   "อย่าลืมตั้งชื่อให้มันด้วยนะ... อ๊ะ"รัมอุทานพร้อมๆ กับเธอ เพราะอยู่ๆ เจ้าตัวเล็กก็หลุดมือ ก่อนจะวิ่งปรู้ดหนี!!!

   
  
   ก่อนจะเจอตั้งหนังสือหลังห้อง... ที่เธอตั้งไว้สองกองย่อมๆ ... เจ้าตัวเล็กสีเทาไปหลบอยู่แถวกองหนังสือ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปฝากรอยอุ้งเล็บไว้ ..

   .

   .

   .

   .

   ได้เวลาเคารพธงชาติแล้ว คนส่วนใหญ่ออกไปข้างนอกห้องเพื่อไปเข้าแถวเคารพธงชาติ...

  

   ตรีก็... กำลังสนุก(?) กับการจับแมวอยู่

  

  เข้าใจ... ว่าลูกแมวมันไม่รู้เรื่อง

  เข้าใจ... ว่าวิ่งไปหลบภัยแถวกองนิยาย ...

  เข้าใจ... ว่าเล็บที่กางเป็นเพราะตัวเธอเองวิ่งตามไปทำให้สัญชาตญาณเตือนภัยให้สู้มันตื่นตัว

 

   แต่ทำไมต้องเอาเล็บจิกลงไปบนปกนิยายใหม่เอี่ยมสุดหวงที่เธอพึ่งซื้อมาแถมยังไม่ได้ห่อปกด้วยไม่ทราบ!!!!!!!

 

   หน้านายเอกโดนขูดเสียหายเกินกว่าจะเยียวยา ส่วนพระเอกหน้าตากลับไม่ได้โดนอะไรสักนิด

 

   ... อยากเป็นเกะรึไง .. ถึงต้องไปทำร้ายนายเอก ห๊ะ!?

 

   "ม่วง.. "

  

  "จ่ะ?? ตรีว่าอะไรนะ?"รัมที่หอบเหมือนกันเพราะร่วมช่วยจับแมวถามขึ้น เพราะตรีพึมพำเบาๆ จนจับข้อความไม่ได้

 

 

  

 

   "อะไรม่วงๆ นะครับ?"อารุจที่พึ่งโผล่มาพร้อมกับอะไรสักอย่างในถุง ซึ่งน่าจะเป็นอาหารแมวยืนชะงักอยู่หน้าประตู เมื่อเพื่อนสาวที่นั่งด้านหลังมาหลายวัน แถมพูดน้อยซะจนเขาคิดว่าสาวเจ้าเรียบร้อย กำลังวิ่งฟัดแมวตัวหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย ...

 

   บอกใคร ใครจะเชื่อ... พยานก็มีแค่เขากับเจ๊ปันรักสองคน ...

 

   แล้วในที่สุด... ในเวลาไม่นานนัก ตรีก็จับแมวน้อยไว้ในอุ้งมือได้สำเร็จ.. จะบีบก็ตาย ... จะวาย ก็ไม่น่าจะรอด ...

 

    "แมวตัวผู้... "น้ำเสียงราตริมณิดูยินดีลึกๆ ริมฝีปากขยับรอยยิ้มยะเยือกที่ทำเอาสองคนที่ยืนมองขนลุกวาบอย่างไร้สาเหตุ

  

     "มาม่วงซะนะ... เจ้าตัวเล็ก... "

 

  "มะม่วงนั่นชื่อแมวเหรอครับ?"อารุจที่กำลังยืนอึ้งอยู่พูดขึ้น ...

   ตรีหันมายิ้มยะเยือกให้สองคนที่ยืนอยู่ ...

 

    "ใช่ มาม่วง... เพศผู้ ... เป็นของฉันแล้ว... "

 

 

 

- - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

สรุป

- ตรีเห็นรัมสภาพเปียกโชกเข้ามาในห้องเลยวิ่งเอาผ้าขนหนูในล็อกเกอร์ตัวเองเอาไปให้

- ตรีเห็นแมวตัวหนึ่งดูผวากว่าตัวอื่นเพราะแทบจะกลืนหายไปกับขอบกล่องอยู่แล้ว ..

- เธอเลยยื่นมือไปลูบแล้วถูกแมวข่วน

- ในที่สุดก็อุ้มแมวได้สำเร็จแต่แมวเกิดหลุดมือ

- โชคร้าย แมวหลุดไปแถวกองหนังสือวายที่ยังไม่ได้ห่อปกที่พึ่งเอามาโรงเรียนวันนี้พอดี

- เพราะแมวตกใจที่ตรีวิ่งพรวดไปหาเลยกางเล็บข่วนปก.. ซึ่งเป็นหน้านายเอก

- ตรีเลยคิดว่าแมวตัวนี้อิจฉานายเอกและอยากเป็นเกะ

- ระหว่างที่วิ่งจับแมวเป็นบ้าเป็นหลังอารุจก็เข้ามาเห็นภาพหายากนี้เข้า

- อารุจถามว่ามะม่วงคือชื่อแมวรึเปล่า (ซึ่งประโยคเต็มๆ คือมาม่วงชดใช้[ปกนิยายวาย]ซะ)

- แมวตัวนั้นเลยชื่อมะม่วง หรือเรียกอีกอย่างว่า มาม่วงไปโดยปริยาย

 

 

 

เป็นเอ็นทรีย์ที่รั่วที่สุดที่เคยเขียนมาสินะเค่อะ อูอา.... รอพี่โจ้มาแสกนเค่อะ *0*/