マルセル デ バンプス Marcel de Vamps: 「Dear Girl ~Stories~」[CS-MS] Why ??
posted on 28 Apr 2011 02:56 by crystalcrossผู้ร่วมเหตุการณ์ :: ชลทิศ / ราตริมณิ
หมายเหตุ :: นี่เป็นเหตุการณ์ที่ต่อจาก ms cause ของ บล็อกของไวทยา (แนะนำให้จิ้มอ่านก่อนค่ะ)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ชลทิศ... ตรอง นายกำลังทำตัวเป็นชาวประมงเหวี่ยงแหจับปลารึไง!!! (คำที่กล่าวว่าจับปลาสองมือเริ่มใช้ไม่ได้กับโฮสต์ระดับตัวพ่ออย่างหมอนี่)
ร่างบางที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงนานสองนานหล่อนนอนไปก็ฮึดฮัดทั้งชกทั้งฟัดหมอนที่แปะรูป ‘เป้าหมาย’ เอาไว้ ก่อนในที่สุดบันดาลโทสะจะทำให้นึกครึ้มลุกพรวดจากเตียง ปาหมอนลงไปที่พื้นห้อง แล้วหล่้อนก็ขึ้นไปเหยียบ และกระทืบ!!! กระทืบราวกับจะให้อีกฝ่ายจมหายไปในดิน
จริงๆ แล้วข้อมูลที่รู้มาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องจริง ไวทยาอาจจะคิดมากไปเอง
…เกลียดบรรยากาศแบบนั้นชะมัด
เธอเกลียดการยุ่งเรื่องของคนอื่นพอสมควร โดยเฉพาะคนอื่นที่ว่าอาจจะไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากคนที่สาม
จะว่าไปมันเป็นสิทธิส่วนบุคคลของโฮสต์ตัวพ่ออย่างนายนั่นแท้ๆ จะไปมีแฟนเป็นโหล มีกิ๊กดองไว้ในโอ่งมังกรซักสามสี่สิบคนก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรไปยุ่มย่ามด้วย
แต่รัมล่ะ... รัมรู้รึยังว่าชลทิศมีคนอื่น
ช่วงนี้เพื่อนรักเธอไ่ม่ได้ทำตัวแปลกประหลาดอะไร ดังนั้นไม่น่าจะรู้เรื่อง ไวทยาอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็จริง .... แต่ถ้าเกิดเข้าใจถูกขึ้นมาล่ะ!!
ราตริมณิหันไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบรุ่งสาง ก่อนจะพยายามข่มตาหลับอย่างยากเย็น
… ไวทยา ถ้านายไม่ได้บอกรายละเอียด ฉันก็จะสืบเอาเอง!
เด็กสาวลงทุนตื่นแต่เช้าตรู่เดินผ่านเส้นทางที่คุ้นเคยมาโรงเรียนแต่เช้า (โดยที่หล่อนไม่หลงทาง) เธอกำลังยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าโรงเรียน
เพื่อ รอ... บางคน
ชลทิศรู้สึกว่าท้องฟ้าครึ้มๆ เบื้องบนทำให้อากาศรอบกายเขาดูเยือกเย็นไปหมด ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่าว่ามันไม่ได้เยือกเย็นแค่อากาศเท่านั้น
เขาจำได้ว่าเห็นร่างบางคุ้นตาออกมาจากตรอกเล็กๆข้างซอยโรงเรียนตอนที่เขาปั่นจักรยานผ่าน และรู้สึกว่าวันนี้เธอดูไม่สดใส หรือเพราะเธอไม่ได้ดูส่อเค้าจินตนาการพิลึกๆยามเจอหน้าเขาตามปกติ
ตรองจอดจักรยานที่ที่จอดประจำ แล้วยืนรออีกฝ่ายอย่างใจเย็น
“อรุณสวัสดิ์ชลทิศ”ราตริมณิเอ่ยทัก ในใจเธอนึกอยากทักทายให้น้ำเสียงสดใสกว่านี้ แต่อารมณ์สงสัยและคุกรุ่นที่อัดอยู่ภายในจนแทบจะทะลักออกมาทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะฝืนยิ้มส่งไปให้อีกฝ่าย
“พอจะมีเวลาแป๊บนึงไหม มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ”
”อรุณสวัสดิ์” ตรองเอ่ยทักทายตามปกติ “ที่มายืนรออยู่นี่ก็เพราะรู้ว่าตรีกำลังจะมานี่แหละ แล้ว...จะคุยเรื่องอะไรล่ะ?”
“ไปคุยกันที่อื่นได้ไหม”เธอหันไปมองนักเรียนคนอื่นที่เริ่มทะยอยเดินเข้าประตูโรงเรียนมาเรื่อยๆ
“ก็ได้...” ตรองมองไปรอบๆสักพัก แล้วชี้นิ้วไปที่ สระน้ำใหญ่ “ไปริมสระน้ำด้านนู้นกันเถอะ”
ราตริมณิเดินตามอีกฝ่ายมาจนถึงสระน้ำขนาดใหญ่ที่เงียบสงบและปลอดคนในยามเช้า หล่อนยังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่ต้องไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่น...
ชลทิศเป็นคนอื่น น่ะใช่... แต่ รัม สำหรับเธอรัมเป็นมากกว่าเพื่อน
“นายคิดยังไงกับรัม?”
“หืม?” ร่างสูงเหลียวหน้ามาทางร่างบางท่าทางอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งไปสักครู่ “ก่อนจะตอบ อยากรู้ว่าตรีถามเพราะอะไร?” เขาค่อยๆหันมายืนประจันหน้าเธอตรงๆ
“เพราะนายดูเป็นของทุกคน และดูไม่จริงจังกับอะไร … ”.. แต่รัมไม่ใช่ เธอกลืนคำที่เหลือลงไป เลือกที่จะพูดวกไปวนมาหยั่งเชิงอีกฝ่าย ไม่สิ เธอคิดแค่ว่าจะมาถาม แต่ลืมนึกไปว่าตัวเองก็จะถูกซักกลับเหมือนกัน
“เหรอ...เราดูเป็นคนอยางนั้น...สินะ” ตรองกำลังคิดว่าตัวเองใกล้เคียงกับพวกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไปเต็มที “กับรัม เราจริงจังนะ แต่เหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง”
กับผู้หญิงนายรู้สึกจริงจังแต่ยังรู้สึกขาดอะไรบางอย่าง.. ชลทิศ ฉันพยายามเข้าโหมดจริงจังแล้วนะ!!
.. ราตริมณิ เรื่องซีเรียส เรื่องซีเรียส อย่าพึ่งจิ้นเชียวนะ!!
“นายก็เลยพยายามหาสิ่งที่ขาดจากคนอื่น?”
“มันหาจากคนอื่นไม่ได้หรอก” คิ้วหนามุ่นเข้าหากันน้อยๆโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว “เอาเข้าจริงคงเป็นเรื่องที่เข้าใจยากแม้กระทั่งตัวเราเองก็ได้”
“ฉันไม่แน่ใจว่านายกับรัมอยู่ในสถานะอะไรกันแน่ ฉันอาจจะยุ่งมากไป แต่...”เด็กสาวเว้นจังหวะให้ตัวเองได้ครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยต่อ “นายไม่เคยนอกใจรัมใช่ไหม?”
“ไม่เคย” อีกฝ่ายตอบเสียงหนักแน่น
ราตริมณิพยักหน้ารับรู้ ่เลือกที่จะไม่เชื่อใครทั้งนั้น … ต้องรู้ให้ได้ว่าไวทยาไปรู้อะไรมา
“ตรีไปได้ยินอะไรมาจากใครหรือเปล่า?” ชลทิศกล่าวเสียงเรียบ แต่สายตานั้นจดจ้อง ค้นหาคำตอบ
เธอเพียงยืนนิ่งก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย... “ใช่”
“บอกได้ไหมว่าใคร?”“คงไม่ได้...”เธอตอบแทบจะในทันทีที่สิ้นสุดคำถามของอีกฝ่าย ชลทิศหลุบตาไปข้างๆท่าทางครุ่นคิด
“งั้นให้เราเดาไหม?” ก่อนจะเคลื่อนสายตากลับมาสบตากับอีกฝ่ายช้าๆ
ราตริมณิเพียงจ้องอีกฝ่ายนิ่งๆ และไม่พูดอะไร … เธอโกหกไม่เป็น และไม่เคยคิดจะทำ
“ไวท์ ใช่ไหม?”
“แล้ว ถ้า ฉันบอกว่าไม่ใช่ล่ะ...”เธอสบตาเขานิ่ง เธอไม่ได้โกหก.. ถ้าบอกว่าไม่ใช่ แต่เธอยังไม่ไ้ด้บอกว่าไม่ใช่จริงๆ
“เราก็จะเชื่อตามนั้น”
“งั้นก็แล้วแต่นายจะเชื่อ... เพราะนั่นไม่ใช่เรื่องที่นายควรจะรู้”หล่อนขยับรอยยิ้มบางๆ เพียงเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่เริ่มจะมาคุมากขึ้นและเพื่อคลายความอึดอัดใจของตัวเองให้เบาบางลงบ้าง
“ขอบคุณที่ตอบตามความจริง...”
“ขอบใจตรีที่ไม่โกหกเหมือนกัน” รอยยิ้มบางๆระบายอยู่บนใบหน้าคม แต่ในขณะเดียวกันความคิดในหัวก็วิ่งไปสู่ฉากถัดไปแล้ว...
สรุป
- จากเหตุการณ์คราวที่แล้วบล็อกของ ไวทยา
- ไวทยาได้บอกเรื่องตรอง(น่าจะ)ไปมีคนอื่น (เรียกง่ายๆ ว่านอกใจรัม)ให้ตรีรู้
- ตรีกลับไปคิดมากจนนอนไม่หลับ
-เธอเอารูปตรองที่ตัวเองมีอยู่มาแปะหมอนแล้วทั้งชกทั้งกระทืบจนความโกรธความไร้เหตุผลที่มีหายไปบ้าง
- วันต่อมาตรีมาดักรอตรองเพื่อถามว่าจริงๆ แล้วตรองคิดยังไงกับรัมกันแน่
- ตรองตอบแบบคลุมเครือพอสมควร แต่ก็จับใจความได้ว่าตรองไม่ได้นอกใจ
- ตรองถามกลับว่าตรีได้ยินมาจากคนใครรึเปล่า
- ตรียอมรับว่าได้ยินมา แต่ก็ไม่บอกว่าเธอได้ยินมาจากใคร
- แต่ถึงอย่างนั้นก็เหมือนตรองจะเดาออกว่าเธอได้ยินมาจากที่ไหนอยู่ดี
(ปล. ฟิกนี้ผปค.ตรีช่วยกันแต่งกับผปค.ตรองสองคนฮ่ะ)
